มูลนิธิชุมชนสงขลา (Songkhla Community Foundation)

เมาะฟกช้ำ ขอยาเยอะ รู้ไหมว่าโรงพยาบาลยากจนอยู่นะ

บ้านเมาะเป็นบ้านไม้ใต้ถุนสูงแบบโบราณ เมาะเหยียบพื้นไม้ที่ผุแล้วไม้หักแตก ขาเมาะเลยตกลงมาในร่องไม้ ฟกช้ำห้อเลือด ทนปวดบวมมาสองวัน รู้สึกปวดมากขึ้นเลยมาโรงพยาบาลสะบ้าย้อย

ผมตรวจดูแล้วก็ไม่เป็นอะไรมากจ่ายยาแก้ปวดแก้อักเสบไปทาน อีก 3 อาทิตย์ฟกช้ำก็หายเอง เมาะก็รับทราบ แล้วเมาะก็ขอยาอื่นอีกหลายตัวจากอาการจิปาถะ  ยากระเพาะ ยาเวียนหัว ยาบำรุง ยาทาคัน ยาหยอดตา น้ำเกลือกิน ด้วยเหตุผลว่า เมาะอยู่ไกล ออกมาลำบาก

โรงพยาบาลทั่วไทยมีรายรับลดลง จากการที่งบบัตรทองผู้ป่วยในซึ่งเป็นงบปลายปิด เมื่อมียอดผู้ป่วยในเพิ่มขึ้นมาก แต่งบมีเท่านั้น ทำให้เมื่อนำงบมาแบ่งจัดสรรแล้วก็จะได้เงินคืนกลับมาน้อยกว่าที่ควรจะเป็น  โรงพยาบาลสะบ้าย้อยก็เช่นกัน รายได้ลดลง โรงพยาบาลจนลง แต่เมาะยังขอยาโน่นนี่อีก จะจ่ายให้ดีไหม??

ผมก็คีย์ยาตามที่เมาะขอมาโดยไม่อิดออด สวัสดิการสังคมเล็กๆน้อยๆที่รัฐไทยหรือหมอไทยจะช่วยลดภาระของเมาะได้บ้าง รวมค่ายาก็ไม่ถึง 150 บาท ประสบการณ์ของผมคือ ในหมู่บ้านไม่เหมือนในเมือง จะซื้อยาเองจากร้านขายยาก็ไม่ได้ เพราะร้านขายยาไม่มี ต้องทนป่วยหรือไม่ก็ต้องหารถมาโรงพยาบาล

แม้โรงพยาบาลจะจนลง เราจะไม่ลดคุณภาพของการรักษาพยาบาลอย่างแน่นอน ยังยืนหยัดดูแลประชาชนให้ดีที่สุด เป็นหน้าที่รัฐบาลต้องจัดสรรงบส่วนอื่นมาเติมให้

แม้โรงพยาบาลจะจนลง แต่ชาวบ้านนั้นจนกว่า เพราะทุนผูกขาดดูดเงินจากกระเป๋าชาวบ้านไปหมดแล้ว ด้วยโครงสร้างเศรษฐกิจไทยแบบนี้ เราคงจะจนกันไปด้วยกันอีกนาน !!!

แล้วเมาะก็ยิ้มพร้อมบอกว่า “นีมอกะเซะ บอมอ” ก่อนออกจากห้องไปรับยา

นพ.สุภัทร ฮาสุวรรณกิจ

12 กันยายน 2567