มูลนิธิชุมชนสงขลา (Songkhla Community Foundation)

ไปอินเดีย เราไปกันเพียง 4 คน มี 4 เป้าหมาย คล้ายจะไปกันคนละทิศคนละทาง

คนหนึ่งไปตามรอย พระศิวะนาฏราช ค้นหาคัมภีร์นาฏยศาสตร์

คนหนึ่งไป ตามหาถิ่นฐานบ้านเกิดของบรรพชน

คนหนึ่งไปตามเส้นทางทางการศึกษาแห่งอิสระภาพของความเป็นมนุษย์

และอีกคนหนึ่งไปในฐานะผู้ติดตาม

และอยากรู้อยากเห็นตามที่เขาตั้งใจไปกันแต่ในใจแอบมีจุดมุ่งหมายส่วนตัวในทางภูมิศาสตร์และสังคม เศรษฐกิจ ประวัติศาสตร์…แล้วคิดว่าถึงที่สุดแล้ว เราทุกคนล้วนมีความสมหวังตั้งใจ ด้วยกันทุกคน

การเดินที่ไม่ยุ่งยากซับซ้อน บินตรงจาก BKK-Chennai ราคาก็ไม่แพงนัก ระยะทางการบิน ประมาณ สามชั่วโมงครึ่ง บวกลบแล้วแต่ความคับคั่งหรือสภาพที่ท่าอากาศยาน บินข้ามอ่าวเลงกอล ผ่าน เขตแดนเมียนมาร์ ออกทะเลข้ามหมู่เกาะนิโคบาร์ตรงสู่ Chennai โดยการบินไทย ลำใหญ่มหึมา(เต็มทุกที่นั่งทั้งไปและกลับ)

ประเดิมชัยด้วย ความงดงามทางศิลปวัฒนธรรม อินเดีย เริ่มต้นที่ครูกับศิษย์ ในมหาวิทยาลัย ถ้ามองในสายคนเป็นครูอาจารย์ เห็นว่าครูเป็น สมคำฝีมือชั้นครู มีการแสดงชุดใหญ่ โดยครู(Kuru)เขาประกาศชัดคำว่า Kuru เป็นการแสดงที่ไม่เพียงแค่ความบันเทิงหากแฝงไปด้วย คุณธรรมสัจธรรม ไว้ทุกขั้นตอน ดนตรีไม่มากชิน ทับ ไวโอลิน และการขับร้อง …ทรงพลัง…การร่ายรำ ก็เป็นลีลาที่สวยสดงดงามแบบอินเดีย พินิจดูแล้ว เป็นรากเดียวกับ นาฏศิลป์ไทย…

บนเส้นทางไปเมือง Madurai(เมืองสำคัญยุคราชวงศ์วิชัยนคร ก้อนเนยของพระกฤษณะ ยังคอยถ้าอยู่บนเขาริมทาง….อย่างเดียวกันกับพระธาตุอินทร์แขวน ในเมียนม่าร์

พิชัย ศรีใส บันทึกเรื่องราว

20 - 30 ธันวาคม 2565