มูลนิธิชุมชนสงขลา (Songkhla Community Foundation)

500 เมตร ตัวเลขแห่งการกีดกั้นสุดๆ

เมื่อวาน 4 ธันวาคม 2566 ผมและเพื่อนอาจารย์สงขลานครินทร์หลายคนไปที่บ้านเตราะปลิง อำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานี ที่นั่นชาวบ้านจัดเวทีในวัดเตราะปลิง ให้ข้อมูลและคัดค้านการทำเหมืองหินแกรนิต เหมืองหินแห่งนี้เคยระเบิดเขามาแล้วเมื่อหลายสิบปีก่อน แต่หยุดไป ครั้งนี้จะกลับมาเริ่มใหม่  ชาวบ้านไม่อยากให้สร้าง เพราะภูเขาอยู่ห่างชุมชนไม่มาก ทั้งฝุ่นหิน เสียงดัง สายน้ำขุ่นและแห้งลง ฝนตกหนักก็จะพัดเอาตะกอนเศษดินเศษหินลงมาที่สวนทุเรียนจนตายและนาข้าวเป็นนาร้างมาแล้ว ฝูงนกเงือกที่มีก็จะหายไปด้วย

แต่ที่แย่ที่สุดคือ กฏกระทรวงอุตสาหกรรมตาม พรบ.แร่ กำหนดว่า การรับฟังความคิดเห็นชาวบ้านที่ได้รับผลกระทบในขั้นตอนก่อนการอนุมัติให้สัมปทานนั้น ให้รับฟังชาวบ้านในรัศมี 500 เมตรเท่านั้น บ้านที่ 501 เมตรเป็นต้นไปจะไม่มีสิทธิในเวทีรับฟัง  อากาศ สายน้ำ ดินสไลด์ ฝุ่นหิน มันหยุดฟุ้งกระจายที่ 500 เมตรหรือ บ้านเตราะปลิงมีขุมชนใหญ่ ชาวบ้านเตราะปลิงที่อยู่ไกลเกิน 500 เมตรยังไม่มีสิทธิเข้าเลย

ชาวบ้านเตราะปลิงจึงจัดเวทีกันเองที่ให้ทุกคนที่ใช้สายน้ำคลองเตราะปลิงมาร่วมเวทีได้ ใช้คนที่แชร์อากาศลมหายใจเดียวกันมาเข้าร่วมได้ ชาวเตราะปลิงเป็นหมู่บ้านคนพุทธ ต่อสู้อย่างเข้มแข็ง ในครั้งนี้หมู่บ้านพี่น้องมุสลิมรอบๆก็ร่วมคัดค้านด้วย เป็นความสามัคคีในชายแดนใต้ที่เห็นไม่บ่อย

กฎกระทรวงอุตสาหกรรมที่ปิดกั้นการมีส่วนร่วมเพียงไม่เกิน 500 เมตร ควรแก้ไขยิ่งกว่า quick win ใดๆ  ทราบว่านี่คือผลผลิตของยุคเผด็จการ คสช. การมีส่วนร่วมอย่างเปิดกว้างเท่านั้น ที่จะสร้างความเห็นร่วมอย่างสร้างสรรค์

ตัวเลข 500 เมตร คือตัวเลขแห่งการกีดกั้นสุดๆจริงๆ

ปล. ผมใช้สิทธิลาพักผ่อนไปครับ หน่วยข่าวจะได้ไม่ต้องลำบากไปสืบหาข้อมูลการลาของผม

นพ.สุภัทร ฮาสุวรรณกิจ

บันทึกเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม 2566